Braxton CookBraxton Cook

Toen de zanger en multi-instrumentalist Braxton Cook voor het eerst begon te werken aan het album dat Not Everyone Can Go zou worden, ging zijn leven door een aantal overgangen die hij gewoon niet kon negeren. Vorig jaar bracht Cook veel tijd door op de weg in Europa en Azië, samen met twee Amerikaanse tours. Ik had het gewoon erg druk, en probeerde te jongleren met familie, het was veel om te beheren, zei Cook. In een moment van zelfreflectie keek hij terug op het afgelopen jaar, merkte een thema op en kwam tot deze conclusie: Het was goed om dingen los te laten die hem niet langer dienden. Overgangen waren natuurlijk toen hij in het vaderschap stapte. Het duwde me alleen maar meer in die richting van begrip, ging hij verder. Er is verdriet dat gepaard gaat met het laten gaan van bepaalde dingen om tijd te maken voor de dingen die ik echt waardeer. Je hoort Cook doorbreken op Not Everyone Can Go, een mix van jazz en Rt verrassen degenen die Cook gevolgd hebben tot dit punt. Overal in albums als Somewhere In Between, No Doubt en Who Are You When No One Is Watching?, hes maakte een carrière van het vervagen van de lijnen tussen genres, landing op een geluid dat is niet één ding, in het bijzonder. Terwijl dat zijn muziek moeilijk vast te houden maakte, maakt dat het des te intrigerender. Dat je niet alleen Rs attractie kunt labelen. Het maken van het album is ook een doorbraak voor Cook. Het was het meest samenwerkende proces van zijn carrière waar hij verder in zijn muzikale netwerk in Los Angeles integreerde. Vocal features zijn onder andere NNAVY (Weekend) en Marie Dahlstrom (All My Life), en extra producers zijn Bubele op Bad, Austin Brown van Hablot Brown op Weve Come So Far, en bassist Kaveh Ragestar (Kneebody) op All My Life. Muzikaal zouden hij en zijn bandgenoten improviseren en de energie laten stromen zoals het nodig was. Deze free-flow hoor je op de albums instrumentale tracks Zodiac, Kingdom Come, My Sun (met Elijah Cook) en Joshs Tune.