JUNKO YAGAMI: Pop ontmoet Jazz op Route 66JUNKO YAGAMI: Pop ontmoet Jazz op Route 66

Wat gebeurt er als Japans City Pop New York jazz ontmoet? Niemand weet het. Dat is precies het punt. Dit is geen tribute show. Dit is geen nostalgie. Dit is een live experiment vier muzikanten van wereldklasse die Birdland Theater binnenlopen met tientallen jaren Japanse pop en Amerikaanse jazz in hun botten, en geen vooraf vastgestelde bestemming. De nummers zullen bekend zijn. Wat er met hen gebeurt, zal dat niet zijn. Junko Yagamis catalogus heeft al bewezen dat het kan reizen. Nummers als Bay City, gemaakt in de late jaren 1970 met Amerikaanse grooves en onafhankelijke vrouwelijke geest gebakken in elke bar, hebben verzameld miljarden stromen wereldwijd niet door marketing, maar door pure muzikale zwaartekracht. Luisteraars in Brazilië, Indonesië, Duitsland, Zuid-Korea, en in de Verenigde Staten ontdekten ze zelf en konden niet stoppen met spelen. Het City Pop fenomeen is echt, het is enorm, en Yagami is in het centrum. Ross Pederson bandmaster en drummer voor deze verloving is een van de meest opwindende percussionisten van New York: een oprichter van Snarky Puppy, een collaborateur van Fred Hersch, Patricia Barber, Donny McCaslin en Patti Austin, en een speler wiens 2023 debuutalbum, *Identity*, trok raves uit Modern Drummer, DownBeat, en JazzTimes. Zijn drumwerk is explosief, genuanceerd en meedogenloos levend. Wat hij doet met een groef is geen decoratie het is transformatie. Het programma gaat door geliefde Amerikaanse normen gebonden aan de mythologie van Route 66 naast Yagamis meest gevierde Japanse composities, allemaal nieuw gerangschikt en herinbeeldd voor deze nacht. Route 66 is de organiserende metafoor: een weg die Amerikaanse muziek blues, jazz, folk, soul westward over een continent bracht, alles op zijn pad absorbeerde en het veranderde in iets nieuws. Wie is JUNKO YAGAMI? Het korte antwoord: Japans meest wereldwijd belangrijke zangeres van de afgelopen halve eeuw. Het langere antwoord begint in Nagoya, met een tiener die nauwelijks naar de Japanse muziek luisterde die onbegrijpelijke Engelse teksten overschreef in fonetische personages om mee te zingen met Barbra Streisand en The Carpenters, die verliefd werden op het beeld van de westerse vrouwen die sterk waren en zich er nooit voor verontschuldigden. Die gevoeligheid heeft haar muziek nooit verlaten. Een enorme commerciële doorbraak kwam vroeg. Een decennium van industriedruk volgde. Toen kwam de bevrijding een verhuizing naar Los Angeles, een lange pauze, een terugkeer naar Japan gegalvaniseerd door de aardbeving van 2011 en vrijwilligerswerk in de rampgebieden van Tohoku. Dingen die ik zelf niet kon doen, kon ik voor anderen doen. Ze herbouwde haar carrière geheel op haar eigen voorwaarden: zelf geproduceerd, zelf beheerd, antwoordend aan niemand anders dan haar publiek. In 2022 werd ze de eerste Japanse kunstenaar die werd opgenomen in de Women Songwriters Hall of Fame in de Verenigde Staten, niet door lobbyen, maar omdat Hall juryleden haar vonden op YouTube en hoorden wat ze altijd was geweest. Haar stem draagt alles: de discipline van een professional die de industrie overleefde, de vrijheid van een kunstenaar die eraan ontsnapte, en de diepgang van iemand die vijftig jaar heeft gezongen omdat ze werkelijk niet anders kan. Let op de volgende leeftijdsgebonden beperkingen voor dit evenement: leeftijden 10+.