50 JAAR KUST: LÖWENZAHNHONIG50 JAAR KUST: LÖWENZAHNHONIG

Met Skylinekiss is het Zwitserse instrumentale trio paardenbloem honing terug met een filmische, langzaam groovende single - ergens tussen alpine Zen surfen, dromerige trage pop en kamermuziek psychedelia. Een gitaar flikkert als zonlicht door de scheuren van oud schuurhout, de bas vertelt met geduld en de drums ademen landschappen in in plaats van in bars. Je denkt aan Khruangbin, of Tortoise, of Yo La Tengo -- muziek voor iedereen die er niet alleen naar luistert, maar er ook mee mee akkoord gaat. Een rustige dans door herinnering en licht. Het was midden in de zomer toen paardenbloem honing verhuisde naar de schuur. Geen studio, geen grote stad lawaai, geen dagelijkse zorgen. Alleen de lucht, zwaar met zonnestof en bloesemgeur, het melkachtige licht tussen de scheuren van de houten staven en een verzameling instrumenten die klonk als een andere keer. Waar tijddruk geen ontvangst had, ontstond kersenbloesemboogie -- een album als een set Super 8 film: flikkeren, geel worden, vol van stille nauwkeurigheid. Dandelion honing klinkt alsof iemand het tempo van popmuziek heeft omgedraaid om het weer ruimte te geven om te ademen. Gitaarlijnen sluipen door het raam als zonnestralen, de bas is een geduldige verteller, de drums denken liever in landschappen dan in bars. De muziek van deze Zwitserse instrumentale band is een poëtische vertraging. Als je ze hoort, herken je vluchtige schaduwen van Khruangbin, wiens gitaarlijnen bedreven lijken op tijdreizen. Maar paardenbloem honing verzet zich tegen iets van zijn eigen: een soort van alpine Zen surf, dromerig en toch precies. De term "retro" is op niets gericht. Wat deze muziek doet is meer archeologisch. Ze graaft iets dat gemorst werd onder lagen van volume en tijddruk. In sommige momenten doet paardenbloemhoning denken aan de filmische uitgestrektheid van Tortoise, de dwalende helderheid van Yo La Tengo, de eenzame landschappen waar Ry Cooder ooit zijn gitaar doorheen stuurde. En dus sta je voor deze muziek als voor een oud fotoalbum op een zolder: je kent niemand, maar je voelt dat het je beïnvloedt. En als je paardenbloem honing live ervaart, paardenbloem honing - Skylinekiss (Live at Walcheturm) begrijpt eindelijk dat deze muziek meer dan een achtergrond is. Met droom-veranderende veiligheid, de band moduleert het tempo, laat stukken stromen, stallen, uit te breiden als zonnestralen in de middag. Hun concerten zijn gelukszalen - ergens tussen de somnambuliaanse transcendentie en casual dansability. Vooral deze laatste vindt meer ruimte op het tweede album dan op het debuut. Dit is precies wat de verwachting van de komende Europese tour zo groot maakt: Want wat paardenbloem honing slaagt in de studio, verandert live in een bewegend beeld. Een concert als een tijdreis. En een band die al lang zijn plaats speelt in het geheugen van het heden.